|
Verhalen
van onze cliënten
Rapport te laat?
Ze is klein, tenger en teruggetrokken. 22 jaar oud. Op jonge leeftijd werd haar vader vermoord door de overheid, waarna ze zich als jong meisje bij de Tamil Tijgers aansloot. De discipline kan ze als 14-jarige niet volhouden, een oom haalt haar weg en neemt haar in huis. Tijdens een wijkafzetting (een gebruikelijke gang van zaken in Sri Lanka, waarbij iedereen op identiteitspapieren wordt gecontroleerd) wordt ze gearresteerd omdat ze geen documenten heeft. In de twee maanden gevangenis die volgen wordt ze mishandeld en verkracht. Fadjila weet naar Nederland te vluchten.
Tijdens haar asielprocedure wordt ze onderzocht door Amnesty International. Zij constateren dat de littekens op haar lichaam het resultaat zijn van marteling. Het rapport wordt te laat ingebracht, waardoor het niet meer wordt meegewogen. Fadjila is uitgeprocedeerd en wordt op straat gezet. Via familie in Sri Lanka krijgt ze te horen dat haar moeder sinds de tsunami vermist is. Ze verblijft overal en nergens, met enige regelmaat mag ze ergens slapen in ruil voor seks. Uiteindelijk wordt ze door een jongen naar het ASKV gebracht.
Wij vangen haar op in ons vrouwenhuis. We bereiden een nieuwe asielaanvraag voor en proberen psychische behandeling voor haar te regelen.
Buiten schuld?
Irina zat samen met haar broer Artur en haar moeder acht weken in het vertrekcentrum Vlagtwedde in Ter Apel, maar het lukte hen niet om aan papieren te komen om terug te keren. De Azerbeidzjaanse ambassade accepteert tot nu toe geen Armeniërs uit Azerbeidzjan en de moeder van Irina en Artur is Armeens. De kinderen niet: die zijn in Azerbeidzjan geboren.
Irina, Artur en hun moeder hebben meegewerkt aan terugkeer. Toch werden ze begin augustus dit jaar door de vreemdelingenpolitie in Ter Apel opgehaald om in vreemdelingenbewaring gezet te worden. Omdat Irina en haar moeder zich hadden verstopt in een andere woning zijn ze niet meegenomen. Artur wel en hij werd in detentie op Schiphol gezet. Irina en haar moeder doken onder.
Tot nu toe is hun terugkeer onmogelijk. Ritske Zuideman van INLIA: 'Ik ken bijna geen etnische Armeniërs die het is gelukt terug te keren naar Azerbeidzjan. De Nederlandse overheid weet dat ook.' Daarom probeert Nederland Armenië over te halen om etnische Armeniërs uit Azerbeidzjan op te nemen maar daar zit Irina niet op te wachten: 'Ik ben daar niet geboren, ik ken niemand daar, ken de cultuur niet: wat moet ik daar?'
De ambassade van Azerbeidzjan zit in Brussel. Een afspraak maken moet via de IND want asielzoekers mogen zonder papieren niet buiten Nederland reizen. Tot nu toe heeft de IND nog niets geregeld, vertelt Irina. Ze is dan ook erg aangeslagen over het gebeuren in Ter Apel: 'We hadden ons verstopt bij een andere familie maar zagen alles. Het was verschrikkelijk om mee te maken. De politie was zelfs gewapend met elektrische stokken! Zoiets heb ik alleen op CNN gezien toen ze terroristen aanhielden. Er kwamen maar liefst drie politiebusjes naar ons toe om ons op te pakken. Waarom? We zijn bereid om mee te werken, maar dan wel op een normale manier. Wij verdienen ook respect en een menselijke behandeling, we zijn geen terroristen. Dit hebben we niet verdiend.'
Na een paar weken is de broer weer vrijgelaten omdat de rechter besloot dat het ten onrechte was. Op 16 augustus heeft de rechter het beroep van de advocaat gegrond verklaard. De rechter vond het ook vreemd dat de IND tot nu toe niets heeft gedaan om een laisser-passer te regelen voor het gezin terwijl ze deze al in 2004 aangevraagd hebben. Op 9 september is er een nieuwe rechtszaak over de buitenschuldprocedure, waarin de IND nog steeds geen beslissing heeft genomen.
Op 18 augustus is Artur dan eindelijk op zijn aandringen gepresenteerd bij de consul van Azerbeidzjan die toen in Nederland was. Nu is het afwachten of ze eindelijk papieren krijgen om terug te keren. Irina: “Ik heb nog geen enkele dag in mijn leven rust en ontspanning gekend. We zijn naar Nederland gevlucht om dat te zoeken, maar we hebben hier alleen maar meer stress gekregen.”
Bijzonderheden: De ouders van Irina en Artur zijn gescheiden. Hun vader kon het niet meer aan en is tijdens hun verblijf in Nederland plotsklaps verdwenen. Sindsdien hebben ze niets meer van hem gehoord. Met hun moeder gaat het momenteel heel slecht, zij is op van de zenuwen. Irina: 'Ieder van ons slikt pillen om enigszins rustig te blijven en te kunnen slapen.'
Verblijfsvergunning
Het gezin (moeder en twee kinderen) heeft de Azerbeidzjaanse nationaliteit maar is in etnisch opzicht Armeens.
Nadat de echtgenoot van mevrouw Tunk in oktober 1990 bij een geënsceneerd auto-ongeluk in Azerbeidzjan om het leven was gekomen, is mevrouw Tunk met de kinderen door de Russische autoriteiten overgebracht naar Georgië. Vandaar reisde ze in december 1990 op eigen gelegenheid naar Astrakhan om er bij haar tante te kunnen verblijven. Ze verzuimde zich te laten registreren, maar door een jaarlijkse betaling van steekpenningen aan de wijkagent werd ze met rust gelaten en konden de kinderen naar school. Toen na drie jaar haar paspoort verlopen was, kon ze door deze betalingen haar verblijf ongehinderd voortzetten.
In 1998 echter kwam er een andere wijkbestuurder, die geen illegalen accepteerde. Mevrouw Tunk had toen al kennisgemaakt met de toenemende terreur van neo-fascisten, die door de overheid op zijn zachtst gezegd werd getolereerd. Eind 1998 kreeg zij het bevel om de Russische Federatie te verlaten.
De eerste asielaanvraag dateert van 8 januari 1999, maar liep stuk op de rechterlijke uitspraak van 17 januari 2003. Vervolgens nam de familie contact op met de Azerbeidzjaanse ambassade in Berlijn voor reispapieren. Die gaf schriftelijk te kennen dat er van terugkeer naar Azerbeidzjan geen sprake kon zijn.
Met dit gegeven vroeg het gezin opnieuw asiel aan: de rechtbank de verklaarde de beroepen tegen de AC-beschikking van gegrond.
De familie bleef de ambassade in Berlijn vergeefs bestoken met verzoeken om een laissez-passer of een paspoort. De advocaat stelde de IND hiervan op de hoogte, die op 16 februari
2005 het gezin een nader gehoor afnam. Uiteindelijk kwam het verlossende nieuws: een verblijfsvergunning! Vol nieuwe energie is de familie begonnen aan het inburgeringstraject. Eén zoon zit in het laatste jaar van de modevakschool, de andere zoon is Nederlands kampioen boxen in zijn categorie.
|
