Over het algemeen komen mensen naar het wekelijkse inloopspreekuur, maar in uitzonderlijke situaties proberen we mensen tussendoor te helpen.

Met cliënten wordt een zogenaamd langdurig traject gestart. Dit kan zijn:

• een herhaald asielverzoek
• een verblijfsvergunning op basis van medische gronden
• een hoger beroep bij de rechtbank
• een procedure bij het Europese Hof

Deze procedures duren een aantal maanden tot vele jaren. In de meeste gevallen kijken we naar de mogelijkheden voor een herhaald asielverzoek. In samenwerking met de rechtsbijstand zoeken wij nieuwe informatie en documentatie (de zogenaamde 'nova') die nodig zijn voor het onderbouwen van een nieuwe aanvraag. Samen met de cliënt proberen we bijvoorbeeld in het land van herkomst bewijsstukken te achterhalen die het vluchtverhaal ondersteunen. Een herhaald asielverzoek wordt pas in behandeling genomen als er sprake is van deze nova. Regelmatig worden verzoeken afgewezen omdat de informatie volgens de IND al in de eerdere procedure geleverd had kunnen worden. Het is dus van groot belang eveneens aan te tonen dat het niet mogelijk was betreffende stukken eerder te leveren.

Ook voor het starten van een aanvraag tot verblijf op medische gronden moet aan tal van voorwaarden worden voldaan. Men dient onder andere te beschikken over een geldig paspoort, over voldoende middelen van bestaan en over een geldige machtiging tot voorlopig verblijf (MVV). Deze laatste moet worden aangevraagd en afgehaald in het land van herkomst. Bij zeer hoge uitzondering hoeft men geen MVV te halen. Deze procedures worden door deze voorwaarden langdurig en moeizaam. Bovendien zijn er zeer hoge legeskosten aan verbonden.

Als blijkt dat mensen niet terug kunnen keren, bestaat er volgens de wet de mogelijkheid om verblijf te krijgen op basis van het buitenschuldcriterium. Hierbij moet volgens objectieve criteria worden aangetoond dat betrokkene volledig buiten zijn of haar schuld niet kan terugkeren. De praktijk laat echter keer op keer zien dat het zeer problematisch is om dit aan te tonen. Zo weigeren diverse ambassades papieren voor vertrek af te geven, maar willen ze deze weigering niet op papier zetten. Ook getuigenverklaringen over deze weigering worden vaak niet geaccepteerd. Hiermee is het onmogelijk om de ‘buiten schuld’ te bewijzen.

Tijdens al deze lange procedures hebben mensen geen recht op opvang en andere voorzieningen van de overheid. Dit alles heeft verstrekkende gevolgen, zowel voor onze cliënten als voor het werk van het ASKV. De juridische hulp vraagt een zeer langdurige en intensieve inzet van onze medewerkers en onze financiële en materiële middelen staan hierdoor onder druk.