Het ASKV heeft een beperkt huizenbestand waar zij haar cliënten enige tijd kan onderbrengen. Het zijn woonruimten in woongroepen en kraakpanden en een aantal huurwoningen van corporaties die wij op tijdelijke basis huren. Eén woning is speciaal bestemd voor vrouwen en kinderen.

De vraag is echter veel groter dan het aanbod. Om zoveel mogelijk mensen te kunnen helpen, bieden wij in principe voor de duur van maximaal 6 maanden onderdak. In die zes maanden kunnen zij enigszins tot rust komen en stimuleren we hen zelf op zoek te gaan naar nieuw onderdak. Van deze 6 maanden wordt afgeweken indien de cliënten niet in staat zijn om zelf een andere plek te vinden, bijvoorbeeld vanwege de aanwezigheid van kinderen, ziekte of psychische problemen.

Het vinden en bekostigen van huizen
In 2005 en 2006 zijn woongroepen in Amsterdam benaderd met de vraag om een vluchteling onderdak te bieden en om mee te denken over mogelijkheden. Het ASKV is immers afhankelijk van deze soorten van opvang. De stichting kan, evenmin als de cliënten, geen reguliere huurhuizen huren. We zijn de corporaties die ons af en toe tijdelijke huurwoningen beschikbaar stellen daarom zeer erkentelijk.

In het komende jaar willen we een plan opstellen om meer plekken te werven. Opvang is een basisbehoefte, helemaal voor mensen die rust nodig hebben om van hun algehele situatie te kunnen bekomen. Voor het huizenproject is geld nodig. Niet alleen de huur moet betaald worden, maar ook de nutsvoorzieningen en reparaties. De inrichting wordt veelal gedoneerd. Elk jaar worden fondsen geworven en er zijn donateurs die specifiek voor dit doel maandelijks geld geven.

Begeleiding
Er is een contactpersoon voor de bewoners van de ASKV-huizen. Hij gaat regelmatig op bezoek en geeft de sociale kant van het beheer vorm. De meeste bewoners zijn gezien hun situatie vaak gespannen en prikkelbaar, wat gevolgen heeft voor het samenwonen. Door regelmatig langs te gaan, kunnen deze groepsprocessen beter begeleid worden. Daarnaast is het belangrijk dat iemand speciaal voor het reilen en zeilen in de woningen aanspreekbaar is, iets waar de hulpverleners vaak niet aan toe komen. De bewoners zelf ervaren het als prettig: ze hebben behoefte aan een aanspreekpunt voor persoonlijke problemen, voor problemen met medebewoners of buren en voor het wegwijs maken in de stad.